SHEKULLI I RI DHE RENDI I RI

Savash Veliu

Ministri i Jashtëm rus, Sergey Lavrov:
Turqia dëshiron të ketë ushtrinë më të madhe në NATO, të ruajë marrëdhënie të mira me Bashkimin Evropian dhe gjithashtu të gëzojë marrëdhënie të mira me Rusinë.
Turqia ka një interes të vërtetë për stabilitetin e Detit të Zi.

Ndërkohë, Rusia po mpreh shpatat kundër Turqisë, e cila është gati për një ringjallje të papritur nëse nisin të rrjedhin paratë kjo shkaku aleancës së Mekkes.

Pra Turqia sot po kushtëzon për marrëdhënie të mira me Rusinë mbi kujdesin maksimal të mos prek në interesat nacionale turke përndryshe do armatosim Ukrainën me armë goditëse me kërkesë të amerikanëve në inventarin turk që do bëjn rrënime të mëdha në shtet… edhe ashtu të dobësuar nga lufta e cila e bëri Rusinë një provinc kineze sepse Kina duke financuar Rusinê në këmbim merr territore çdo vit duke e shtuar me kolonët kinez!
Loja që po luhet është shumë tinëzare. Ata nuk duan një Turqi të fortë dhe e dinë shumë mirë se çfarë suksesesh mund të arrijë një Turqi e fortë.
Rexhep Tajip Erdoan

Për më tepër, SHBA-ja po humbet fuqinë – ashtu si Rusia – sepse po tërhiqet vazhdimisht në luftëra; të dyja këto ish-superfuqi të shekullit të kaluar janë të destinuara të rrëzohen nga të njëjtët zotërinj – përkatësisht sionistët – [Lobi sionist i përdor amerikanët si vrasës me pagesë], – të cilët dikur i ngritën ato në rolin e xhandarit global. Sot, po ata sionistë po nxjerrin në skenën globale një marionetë të re: Kinën, nën udhëheqjen e Partisë Komuniste Kineze – një aktor që aktualisht i manipulon sipas dëshirës ato dy ish-fuqi kryesore.

Ndërkohë, Turqia ka mobilizuar të gjitha kapacitetet e saj ushtarake në përgatitje për një luftë të mundshme hakmarrëse, të cilën mund ta provokojë një Israel që favorizon luftën sioniste.
Por Epopeja e madhe po vjen, sipas kohës së Stambollit dhe SHAM-it, jo asaj të Tel Avivit dhe Uashingtonit për të cilën Turqia nuk rrezikon të humb 3 kontinente për hiret e israelit luftënxitës.

Në anën tjetër, Evropa këmbëngul në zakonet e saj të vjetra; ajo po plaket si një shtrigë që ushqen ide fashiste dhe po e humb garën kundër fuqive në rritje që rivalizojnë për epërsi globale. Ajo po shkon drejt falimentimit ndërsa mbahet fort pas shpresave për të rimarrë lavdinë e së kaluarës, duke mbështetur lëvizje të majta të tejkaluara nga koha në mbarë Evropën dhe Ballkanin – dhe kjo, edhe pasi Turqia ka treguar qartë se nuk do të rreshtohet krah humbësve të Unionit Evropian. Dhe ajo kokëfortësi evropiane – e privuar nga aftësia për reforma – do të tërhiqet zvarrë drejt njërës prej dy opsioneve: ose do të shpërbëhet, ose do të zhytet në një luftë gjithëpërfshirëse… Brukselit i bien këmbanat e mortit!

Pra të gjitha fuqitë globale kanë shfaqur të njëjtën mungesë largpamësie duke mos e marrë seriozisht Turqinë; ato vazhdimisht e kanë mbajtur atë në plan të dytë dhe e kanë shfrytëzuar thjesht si një burim fuqie punëtore të lirë, të përshtatshme për shitjen e perimeve dhe të të brendshmeve të lira.

Dhe duke e ditur këtë mentalitet poshtërues Turqia për t’u bërë një komb i fuqishëm duhet të mbante një qëndrim të orientuar nga jashtë; megjithatë, fuqia e saj buron nga brenda, duke e detyruar atë të përballet me sfida në të dyja frontet njëkohësisht. Për të kuptuar shkallën në të cilën Turqia përbën një kërcënim serioz dhe në rritje për fuqitë e mëdha, mjafton të shohim deklaratat e fundit të Presidentit Biden – i cili la të kuptohet se Erdoğani duhet të largohet jo përmes një grushti shteti, por përmes votës, dhe deklaroi hapur: “Ne do ta mbështesim opozitën”.
Në këtë kontekst, Turqia e ka përqendruar tani vëmendjen te çështjet e brendshme; madje, Presidenti Erdoğan ka deklaruar: “Brenda pesë viteve, ne do të kryejmë një proces pastrimi në Turqi”. Ky proces, i cili nisi me zyrtarët prefekturave në Stamboll, po zgjerohet tani për të përfshirë urdhrat dhe tarikatet fetare që mbështeten nga fondacione të huaja CIA-MOSSAD-BND armiqësore ndaj shtetit.

Si pasojë, Erdoğani bëri ndryshime në kabinetin e tij me parollën “një Turqia pa terror”, duke rikthyer “pëllumbat” dhe duke lëshuar “skifterët”, të cilët iu vunë punës për të shkatërruar foletë e elementeve të “kolonës së pestë” ngjajshëm me strukturat e Fetos.

Ndërkohë, Israeli, Greqia dhe qipriotët grekë po përdorin provokime të vazhdueshme të jashtme – siç ishte bombardimi nga ana e Israelit i një baze ajrore siriane tashmë jashtë funksionit – me qëllim që ta shtyjnë Turqinë drejt luftës. Netanyahu, nga frika e humbjes dhe e mundësisë për t’u përballur me gjyq, ka nevojë për vota ose për një shtyrje të zgjedhjeve. Si pasojë, Turqia nuk po mjaftohet vetëm me reagimin ndaj këtyre provokimeve; ajo po kundërpërgjigjet ndaj Greqisë duke i shpallur dy ishuj grekë si zona të “parkut kombëtar detar”. Në praktikë, kjo do të thotë se hyrja në këta ishuj grekë – të cilët në fakt mund të konsiderohen si të “rrethuar” – do të kërkojë marrjen e një vize nga Turqia. E njëjta qasje do të zbatohet edhe për të dymbëdhjetë ishujt e kontestuar, që shtrihen nga jugu në veri të detit Jon!
Kështu Israeli tërbohet ndërsa Turqia krijon një pikëmbështetje të fuqishme në rajon siç ishte
“Pakti i Përbashkët i Mbrojtjes së Mekës”, i krijuar mes Turqisë, Arabisë Saudite dhe Pakistanit, e cila po rishkruan në praktikë hartën e fuqisë në rajon.

Israelit i mungon kapaciteti ushtarak për t’u përballur me Turqinë ose për të fituar një luftë kundër saj. Dy faktorët kryesorë që qëndrojnë pas kësaj janë pozicioni gjeografik dhe fuqia e jashtëzakonshme e pavarur e ushtrisë turke. Israeli mund të ndjekë politika agresive ndaj Libanit, Sirisë apo Egjiptit, por përballja me Turqinë është një çështje krejtësisht tjetër.
Veprimi më racional për Israelin nuk është përplasja me Turqinë, por arritja e një marrëveshjeje dhe rreshtimi krah fuqisë turke.
Megjithatë, ky proces do ta margjinalizojë Israelin, duke e larguar atë nga qendra e çështjeve rajonale. Israeli do të bëhet shumë më i sigurt, por gjeopolitikisht, do të reduktohet në statusin e një vendi “të vogël dhe të parëndësishëm”.

Israeli, i cili kishte një rëndësi jetike për SHBA-në sa i përket frenimit të sovjetikëve gjatë Luftës së Ftohtë, sot nuk e gëzon më një pozicion të pazëvendësueshëm për Uashingtonin. SHBA-ja synon të tërhiqet nga rajoni dhe t’ua kalojë përgjegjësitë e sigurisë aleatëve të saj rajonalë; një ndër këta aleatë është Turqia – një fuqi e palëkundur në përkushtimin e saj ndaj parimeve humanitare, me një qëndrim që e ka zanafillën te një traditë perandorake, e cila i trajton fëmijët me dhembshurinë e një babai, pavarësisht racës apo fesë.

Në fund të fundit, Turqia është një fuqi që duhet marrë sërish seriozisht në konsideratë; ajo e ka dëshmuar këtë si përmes forcës së saj brenda NATO-s, ashtu edhe gjatë stërvitjeve të fundit SAHA 2026, ku shfaqi një fuqi të pamohueshme – duke lënë të kuptohet se do ta shkatërronte armikun me një goditje të vetme sapo ta kishte në dorë.
Kjo është një Turqi që vepron me një qasje të matur dhe të kujdesshme ndaj çdo çështjeje – qoftë ajo rajonale apo me shtrirje më të gjerë – dhe synon të ushtrojë ndikim mbi tri kontinente kyçe, përfshirë rrugët tregtare dhe ato energjetike, në një mënyrë që përputhet me interesat e të gjitha kombeve anembanë botës.
Bota pret Turqinë!