Kur studentët dalin në rrugë, zakonisht nuk kërkojnë luks, privilegje apo favore politike. Ata kërkojnë të dëgjohen. Protesta është zëri i atyre që ndjejnë se heshtja po bëhet e padurueshme. Pikërisht për këtë, heshtja ndaj tyre shpesh tingëllon më fort se çdo deklaratë.
Heshtja e Albin Kurti ndaj protestave të studentëve në Shkup ka hapur shumë pikëpyetje. Jo sepse çdo ngjarje kërkon reagim politik, por sepse nga një figurë që për vite është identifikuar me aktivizmin qytetar dhe protestën, pritej të paktën një fjalë morale për studentët.
Ndoshta kjo heshtje është zgjedhje diplomatike. Ndoshta është kujdes politik për të mos u interpretuar si ndërhyrje në çështjet e brendshme të North Macedonia. Por për studentët dhe qytetarët që protestojnë, heshtja shpesh lexohet ndryshe — si distancë, ftohtësi apo llogari politike.
Në Ballkan, politikanët zakonisht flasin shpejt kur protestat u sjellin pikë politike. Por kur protestat bëhen të ndërlikuara, kur kërkojnë guxim moral dhe jo interes politik, atëherë fillon heshtja. Dhe pikërisht aty lind zhgënjimi.
Studentët nuk kanë nevojë që dikush t’i përdorë politikisht. Ata kanë nevojë që dikush t’i dëgjojë. Sepse një shoqëri që nuk dëgjon zërin e të rinjve, rrezikon të humbasë të ardhmen e saj.
Pedagog : Naim Kurtishi .