1 Shtatori i dhimbshëm – 433 paralele më pak e 25 shkolla të mbyllura! (VIDEO)

Nevrij Ademi – TetovaSot

Po e nisim punën në TetovaSot me një lajm të dhimbshëm. Me një lajm që të dridh shpirtin. Jo nga varfëria, por nga bankat shkollore që po mbeten bosh.

Sot janë qindra banka pa nxënës. Sot janë klasa pa fëmijë, shkolla pa zërat e tyre, fshatra që po mbeten pa të ardhme. Sot as lotët nuk mund të gjejnë zgjidhje, e as piskamat nuk mund t’i mbushin përsëri shkollat.

Sot vetëm dhimbja shtohet.

Këtë vit shkollor e nisim me 433 paralele më pak, me mijëra nxënës më pak dhe me 25 shkolla që nuk do t’i hapin dyert si më parë.

1 Shtatori, dita që duhet të jetë më e gëzueshmja për fëmijët, sot po bëhet një nga ditët më të errëta për të ardhmen tonë.

Sot mijëra banka shkollore nuk do t’i presin fëmijët tanë. Sot shumë klasa do të mbeten të heshtura. Sot shumë mësues do të mungojnë aty ku dikur kishte zëra fëmijësh. Sot shumë fshatra do të dëgjojnë më shumë heshtje sesa të qeshura.

Nuk doja ta nisja punën me këtë lajm të dhimbshëm. Do të doja t’ju shkruaja për një fillim të ri, për shkolla të mbushura, për fëmijë të buzëqeshur dhe për një të ardhme më të mirë.

Por ky është realiteti. Dhe realiteti nuk mund të fshihet.

25 shkolla të mbyllura.
Mijëra nxënës më pak.
433 paralele më pak.

Këto nuk janë vetëm numra. Nuk janë statistika. Nuk janë fjalë në një raport.

Janë shkolla që mbyllen.
Janë dyer që mbyllen.
Janë banka që mbeten bosh.
Janë zëra fëmijësh që nuk do të dëgjohen më.
Janë fshatra që zbrazen.
Janë familje që humbin të ardhurat.
Janë copëza të së ardhmes sonë që po humbasin para syve tanë.

Dhe më e dhimbshmja është se disa prej këtyre dyerve mund të mos hapen më kurrë.

Një shkollë mund të mbyllet brenda një dite. Por boshatisja e një fshati është një plagë që mund të zgjasë për breza.

Ky është fillimi i punës sime që, me shumë dhimbje, po e ndaj me ju.

Sepse ka lajme që i shkruan me laps.

Dhe ka lajme që i shkruan me zemër të dridhur.

Dhe sot, në këtë 1 Shtator, kur duhet të dëgjohej zhurma e fëmijëve, le të dëgjojmë heshtjen e bankave bosh.

Sepse pas çdo banke pa nxënës fshihet një histori. Pas çdo dere të mbyllur fshihet një ëndërr. Pas çdo shkolle që zbrazet, humbet pak nga pak edhe një pjesë e vendit tonë.

Ndoshta një ditë do të kuptojmë se nuk i humbëm fëmijët atëherë kur u larguan nga vendi.

I humbëm shumë më herët, kur shkollat filluan të boshatiseshin dhe ne u mësuam me bankat bosh. Sot nuk kam fjalë për t’ju uruar një 1 Shtatorin të gëzuar.

Kam vetëm një lutje:

Mos u mësojmë kurrë me heshtjen e shkollave tona. Sepse një vend pa fëmijë nuk është thjesht një vend i zbrazët. Është një e ardhme që po shuhet.