“Bonjour, Francuza të VLEN-it! Shqipja nuk është gjuhë e huaj!”

“Bonjour, Francuza të VLEN-it! Shqipja nuk është gjuhë e huaj!”

Shkruan: TerovaSot

Shqipja nuk po zhduket nga tabelat shtetërore rastësisht. Po testohet diçka shumë më e madhe: sa gjatë mund të heshtin shqiptarët ndërsa të drejtat e tyre hiqen një nga një.

Dje Bllaca. Sot Tabanoci. Nesër kush e di cili vendkalim tjetër.
Tabelat shtetërore vendosen në tri gjuhë, por jo në shqip.

Dhe këtu fillon pyetja që VLEN-i nuk mund ta shmangë: Si ka mundësi që gjuha frënge gjen vend, ndërsa shqipja zhduket?

Kjo nuk është më çështje estetike. Nuk është gabim teknik. Nuk është “harresë”. Është çështje dinjiteti, ligji dhe përgjegjësie politike.

Dhe nëse kjo është “Maqedonia e Veriut evropiane” që na u premtua, atëherë shqiptarët kanë të drejtë të pyesin: ku përfunduan premtimet për barazi?

Sepse shqiptarët nuk votuan VLEN-in për t’u bërë spektatorë të diskriminimit të tyre.

Nuk e votuan që shqipja të hiqet nga tabelat ndërsa zyrtarët shqiptarë të bëjnë sikur nuk po ndodh asgjë.

Nuk e votuan që në pushtet të ketë shqiptarë vetëm për fotografi, poste dhe konferenca, ndërsa kur preket gjuha shqipe të mbizotërojë heshtja.

Ku është zëvendëskryeministri Bekim Sali?
Ku është zëvendësministrja e Transportit Kaltrina Zekolli?
Ku është zëvendësdrejtori i Rrugëve Shtetërore Tahir Tairi?
Ku është zëvendësdrejtori i Doganave Mustafa Dauti?
Ku është drejtori i Rrugëve të Maqedonisë Nuredin Fetai?

A janë këto poste vetëm për të pasur shqiptarë, apo këta njerëz kanë edhe përgjegjësi politike kur cenohet gjuha shqipe?

Sepse shqiptarët nuk kanë nevojë për zyrtarë që vetëm marrin pjesë në takime. Kanë nevojë për njerëz që ngrihen kur shkelet e drejta e tyre.

Për çfarë rreh gjoks Bekim Sali? Apo vetëm për të marrë pjesë në takime fetare dhe për t’u falur në xhami si një mysliman i devotshëm, ndërsa hesht përballë çështjeve kombëtare, gjuhës dhe flamurit?

Bekim Sali do të ishte më i përshtatshëm të ishte zv.kryeministër i BFI-së sesa i Qeverisë, sepse më shumë takime ka pasur me strukturat e BFI-së sesa me ato të Qeverisë.

Nëse shqipja hiqet nga tabelat dhe zyrtarët shqiptarë heshtin në krye me Bekim Sali, atëherë problemi nuk është vetëm te ata që e kanë hequr shqipen.

Problemi është edhe te ata që e kanë parë dhe kanë zgjedhur të heshtin.
Dhe kjo heshtje është edhe më e rrezikshme.

Sepse të drejtat nuk humben gjithmonë me vendime të mëdha. Ndonjëherë humben nga një tabelë, nga një dokument, nga një institucion, nga një “gabim teknik” dhe mbi të gjitha nga heshtja.

Kështu fillon. Pastaj përsëritet, dhe në fund bëhet normale.

Nëse sot shqipja mungon në një tabelë, nesër mund të mungojë diku tjetër. Kur shteti e teston heshtjen, heshtja bëhet leje.

Dhe VLEN-i duhet të përgjigjet publikisht:
Kush i ka miratuar këto tabela?
Kush ka vendosur që shqipja të mos jetë aty?
Kush ka kontrolluar ligjshmërinë e tyre?
Kush do të mbajë përgjegjësi?

Ku janë shqiptarët e VLEN-it kur hiqet shqipja?

Sepse nuk mund të bësh politikë shqiptare vetëm duke folur për shqiptarët gjatë fushatës.
Shqiptarizmi matet atëherë kur shqipja sulmohet.

Ligji për përdorimin e gjuhëve duhet të zbatohet. Shqipja nuk është dekor, nuk është favor dhe nuk është dhuratë e askujt.

Shqipja është e drejtë.
Dhe kush e heq shqipen nga tabelat shtetërore nuk po heq vetëm disa shkronja.

Po prek një të drejtë për të cilën shqiptarët kanë paguar një çmim shumë të lartë.

Prandaj, nëse VLEN-i nuk reagon sot, pyetja nuk do të jetë më vetëm “Kush e hoqi shqipen?”

Pyetja do të jetë shumë më e rëndë:

“Kush e pa shqipen duke u hequr dhe zgjodhi të heshtë?”