Oportumozmi po e ha demokracinë tonë

Mr.Ali Hertica
Spektakli shqetësues i ditëve të fundit na ka dhënë mundësinë të fillimisht në lidhje me një qeverisje së fundmi. Sigurisht, kritika nuk mund të kufizohet vetëm në një situatë personale, një lëvizje politike, apo edhe më pak tek gratë. Disa ministra dhe zyrtarë të zgjedhur i përshtaten në mënyrë të përkryer këtij përshkrimi disi të ashpër të udhëheqësve politikë që na qeverisin. Disa përfaqësues të organeve ndërmjetëse mund ta njohin edhe veten.Në arenën politike, një figurë shquhet për oportunizmin e saj në parimet dhe bindjet, duke i përqafuar ato me lehtësinë e një fluture, por duke i braktisur ato aq shpejt sa një mizë maji. Në këtë drejtim,… e fundit që e shtyu ket se po lundron pa një busull ideologjike. Si një ecës në litar në telin e pushtetit, ata e dinë shumë mirë se si t’i balancojnë pozicionet e tyre për të kënaqur ndjeshmëritë e momentit. Çdo fjalim është një akt i aftë balancimi, ku oportunizmi është i ngjyrosur me një shtresë parimore për të joshur më mirë partinë në pushtet. Ata mbështesin vlerat progresive kur janë në modë dhe papritmas rreshtohen me konservatorizmin më të ngurtë sapo ai bëhet popullor. Si një fletë moti, ata ndjekin erërat politike, duke veshur ngjyrat e angazhimit në rastin më të vogël, por pa e ankoruar kurrë veten në një pozicion koherent. Gjuha e tyre është ajo e joshjes politike, duke përdorur fjalët si mjete pushtimi. Premtimet e tyre janë po aq të shkurtra sa flokët e dëborës, që shkrihen në kontakt me realitetin. Francezët janë dëshmitarë të habitur të këtij valle dehëse, por të përkohshme, ku bindjet zbehen në favor të një ambicie personale konsumuese.
Në kërkimin e tyre të pangopur, u shfaq fleksibilitet të jashtëzakonshëm retorik. Idetë dhe parimet që ata i veshin si kostume janë thjesht aksesorë për të përmirësuar imazhin e tyre publik. Diskursi i tyre tingëllon i zbrazët, i zhveshur nga sinqeriteti që dikush do të priste nga një burrë shteti ose grua shteti e vërtetë. Sarkazma depërton në çdo duartrokitje për fjalimet e tyre, sepse pas fjalëve pompoze fshihet një e vërtetë e hidhur: oportunizmi është kredoja e tyre e vërtetë. Ata manipulojnë sistemin politik me lehtësi shqetësuese, duke lundruar midis rrymave për t’i shërbyer më mirë interesave të tyre. Oportunizmi i tyre është vetëm një pasqyrim i sëmundjes kronike që po e gërryen demokracinë tone, është emblema e një sistemi politik ku bindjet dhe etika sakrifikohen në altarin e ambicies. Oportunizmi i tyre, i maskuar si parime, është një shfaqje e inskenuar me kujdes që duhet të na bëjë të ndalemi. Si përfundim, do të thoja se emërimi është një akt i vërtetë cirku politik, duke na ofruar një shfaqje të habitshme të oportunizmit.Ata duken vazhdimisht të gatshëm të ndryshojnë melodinë e tyre për t’iu përshtatur çdo mjedisi. Bindjet e tyre duken aq të përkohshme sa fishekzjarrët, duke shpërthyer me premtime verbuese vetëm për t’u zbehur në harresë.
Qeveria e Kosovës dhe elektorati është e barabartë me lojën e sektarizmit, madje edhe populizmit, dhe krijimin e një situate të pasigurt demokratike, atë që shohim sot. Disa njerëz nxitojnë të përgëzojnë veten për fitoren e supozuar në zgjedhjet e fundit rajonale dhe departamentale, por rezultatet nuk mashtrojnë askënd. Duhet pranuar se është një shuplakë në fytyrë, një shuplakë e fortë në fytyrë, për të gjitha partitë politike në Kosovë Ata duhet të zgjohen dhe të gjejnë diçka tjetër përveç retorikës boshe për ta quajtur atë një sukses zgjedhor, sepse kemi një shkallë rekord abstenimi. Populli i Kosovës po shpreh një lloj neverie të përzier me zhgënjim ndaj politikës,disa besojnë se rezultatet e zgjedhjeve nuk do ta ndryshojnë jetën e tyre gjithsesi. Kjo është e vërtetë, dhe udhëheqësit politikë, sigurisht, duhet t’i adresojnë këto ndjenja që i shqetësojnë. Por roli mbizotërues i oportunizmit zgjedhor shpjegon gjithashtu shkallën e abstenimit, e cila përbën një kërcënim afatgjatë për demokracinë lokale.Fakti mbetet se partit duhet të rindërtojë marrëdhënien e saj me votuesit për të rifituar besueshmërinë dhe për të mbajtur ritmin me shoqërinë në ndryshim. Puna e rindërtimit fillon pas humbjes,para së gjithash, duhet të gjendet një udhëheqës, mbijetesa fillon aty.Sa për pjesën tjetër, le të pyesim veten se ku qëndron e ardhmja kur e dimë se vetëm katër nga dhjetë Kosovarët shkoinn të votonin. Gjithçka do të varet nga suksesi i vendosjes së tyre në arenën zgjedhore në Republikën e Kosovës,ndërsa ideja nacionaliste nuk është absurde a priori për një segment të popullsisë, ajo është e pashpresë pa një pushtim real ,por kini kujdes nga iluzionet e rreme nacionaliste!