Një kishë në Liban tregon solidaritet duke hapur dyert për myslimanët e zhvendosur nga sulmet izraelite

Kisha e Shën Batrusit në Jizzin, një vendbanimin në provincën Sidon në Libanin jugor, po pret afërsisht 40 myslimanë libanezë të zhvendosur nga sulmet izraelite, raporton Anadolu.

Që nga 2 marsi, sulmet izraelite ndaj Libanit kanë vrarë afërsisht 1.500 njerëz dhe kanë zhvendosur mbi 1.162.000.

Në Liban, një vend me një strukturë të larmishme fetare dhe etnike, myslimanët në jug janë prekur më shumë nga sulmet.

Foto : Murat Şengül/AA
Shumë libanezë janë detyruar të lënë shtëpitë, mjetet e jetesës dhe tokat e tyre, duke migruar në qytete të tjera, ndërsa të tjerë po përpiqen të mbijetojnë me të afërmit, në shkolla ose në tenda.

Kisha e Shën Batrusit në Jizzin ka hapur dyert e saj për afërsisht 40 myslimanë të zhvendosur, duke demonstruar një shembull të jashtëzakonshëm solidariteti.

– “Ata nuk janë refugjatë, ata janë mysafirët tanë libanezë të një feje tjetër”
Ati Batrus Akuri, duke folur me Anadolu pas shërbesës së Pashkëve, shprehu shpresën e tij për të përfunduar lufta në Liban dhe që vendi të ngrihet përsëri.

“Me vullnetin e Zotit, kjo do të jetë lufta e fundit për Libanin dhe do të jetë një katalizator për të gjithë vendin që të ngrihet përsëri. Mjaft me këtë luftë, këtë shtypje, këtë shkatërrim. Ne i shohim njerëzit tanë duke vuajtur, të rinjtë tanë duke vdekur në rrugë. Është për të ardhur keq për Libanin, mjaft është mjaft. Pesëdhjetë vjet luftë e vazhdueshme, është koha që të jetojmë në paqe”, tha Akuri.

Foto : Murat Şengül/AA
Lidhur me personat e zhvendosur që kanë gjetur strehim në kishë, ai tha: “Ata nuk janë refugjatë, ata janë mysafirët tanë libanezë të një feje tjetër”.

“Ky është mesazhi i vërtetë i Libanit. Burimi nga i cili pini ujë nuk pyet për fenë, ngjyrën apo kombësinë tuaj. Kur hapëm dyert e manastirit, i hapëm ato për të gjithë libanezët, pavarësisht nga pikëpamjet e tyre politike ose feja. Mund të kemi mendime të ndryshme për politikën ose shumë çështje të tjera, por absolutisht nuk jemi të ndryshëm në humanitetin tonë dhe në të qenit libanezë”, tha ai.

Foto : Murat Şengül/AA
Akuri deklaroi se 39 myslimanë po qëndrojnë në kishë, duke shtuar: “Ne i kemi pritur ata këtu që nga dita e parë e luftës, 2 mars. Ata po qëndrojnë me ne dhe ne po ndajmë gëzim dhe paqe së bashku. Shpresoj se mund ta arrijmë këtë dhe të japim një shembull të mirë për brezat e ardhshëm. Në këtë mënyrë, do të provojmë se mund të jetojmë së bashku pavarësisht dallimeve tona”.

Akuri, i cili jeton në një zonë afër vendit ku sulmet izraelite janë intensifikuar, tha: “Populli libanez është bërë imun ndaj gjithçkaje. Jemi të befasuar nëse nuk dëgjojmë zhurmën e aeroplanëve për një ditë”.

– “Jemi të lodhur duke u detyruar të migrojmë, duke u zhvendosur nga një vend në tjetrin”
Darin Izzeddin, një grua libaneze që tha se vinte nga Deir Qanun en-Nehr, i përshkroi përvojat e saj si më poshtë:

“Jemi të lodhur nga luftërat, jemi vërtet të rraskapitur. Jemi të lodhur duke u detyruar të migrojmë, duke u shtyrë nga një vend në tjetrin. Faleminderit prej tyre, ata na siguruan gjithçka këtu, nuk na mungon asgjë, jemi paqësorë dhe situata jonë është shumë më e mirë se shumë të tjerëve, Elhamdulilah. Por njeriu dëshiron shtëpinë e tij, jetën e tij, punën e tij. Ne kemi qenë në këtë situatë për dy ose tre vjet, duke shkuar vazhdimisht para dhe mbrapa”.

Lidhur me qëndrimin e tyre në kishë, Izzeddin tha: “Ky është një shembull i vërtetë i njerëzimit. Është sikur të jemi në shtëpinë tonë. Ata na u afruan jo si refugjatë, por duke na thënë: ‘Kjo është shtëpia juaj.’”

– “Nuk ka dallim midis sunitëve, shiitëve dhe të krishterëve”
Mohammed Muennis, duke përshkruar natën kur filluan sulmet, tha se ata u larguan nga zona në një panik të madh.

Muennis tha: “Ne ishim duke fjetur kur, rreth orës 1 të mëngjesit, e gjithë zona u zgjua nga një zhurmë e fortë. Fëmijët po qanin; kishte zhurma shpërthimesh, të shtënash me armë dhe përleshje kudo. Si të gjithë të tjerët, ne mblodhëm me nxitim sendet tona dhe u nisëm drejt Sidonit”.

Duke shprehur se ata u detyruan të linin shtëpitë e tyre dhe vendin ku jetonin, Muennis vazhdoi: “Na u desh deri në orën 15:00 të pasdites për të arritur në Sidon, me fëmijët që qanin dhe të mbushur me frikë. Gjatë rrugës, kërkuam një vend për të qëndruar, duke kontaktuar miq dhe të njohur. Situata ishte shumë e vështirë. Të gjithë ata me të cilët folëm kërkuan çmime të tepruara për akomodim”.

Muennis shpjegoi se motra e gruas së tij njihte një prift dhe, nëpërmjet kësaj lidhjeje, ata arritën të arrinin në Jizzin pasi kapërcyen vështirësi të mëdha.

Duke vënë re trajtimin mikpritës që morën në kishë, Muennis iu drejtua të gjitha grupeve politike dhe fetare në Liban, duke bërë thirrje për unitet bazuar në parimin e të qenit libanezë.

– “Ne kurrë nuk përjetuam një gjendje paqeje”
Lilian Hamdan, libaneze, gjithashtu deklaroi se ata jetonin nën zhurmën e vazhdueshme të aeroplanëve edhe para sulmeve, duke thënë: “Për ne, nuk pati kurrë një moment pa luftë. Edhe pasi u tha se lufta kishte mbaruar, sulmet dhe zhurma e aeroplanëve vazhduan; me fjalë të tjera, ne kurrë nuk përjetuam vërtet një gjendje paqeje”.

Lilian, e cila tha se qëndroi në një kishë me familjen e saj pasi filluan sulmet, shtoi: “Ne kurrë nuk hasëm ndonjë sjellje të keqe, as edhe për një ditë të vetme. Këtu, ata nuk të bëjnë të ndihesh ndonjë ndarje mes krishterëve dhe myslimanëve, solidariteti dhe njerëzimi mbizotërojnë”.