Shqiptarët e kuptuan se pa Ali Ahmetin mund të bëhen qytetarë të rendit të tretë
Bekim Rexhepi
Në politikë ka momente kur një figurë nuk përfaqëson vetëm një parti, por një epokë të tërë të përpjekjeve kolektive. Për shumë shqiptarë në Maqedoninë e Veriut, emri i Ali Ahmeti lidhet drejtpërdrejt me fazën më të rëndësishme të artikulimit politik dhe institucional pas konfliktit të vitit 2001. Ai u bë simbol i kalimit nga margjinalizimi në përfaqësim, nga kërkesa për barazi në ndërtim mekanizmash që e garantojnë atë.
Pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Ohrit, përmes angazhimit të tij dhe subjektit që ai drejton, shqiptarët arritën të institucionalizojnë gjuhën, përfaqësimin proporcional dhe pjesëmarrjen në vendimmarrje. Këto nuk ishin thjesht çështje simbolike; ato ishin garanci që shqiptari të mos trajtohej si qytetar i rendit të dytë, e aq më pak i të tretit.
Por historia politike ka treguar se arritjet nuk janë të përhershme nëse nuk mbrohen. Në momentet kur përfaqësimi dobësohet, kur faktori politik shqiptar fragmentohet ose përjashtohet nga qendrat e vendimmarrjes, rreziku i rikthimit në periferi bëhet real. Pikërisht këtu lind bindja se pa një faktor të konsoliduar e me peshë si ai që ka ndërtuar Ahmeti, shqiptarët mund të rrëshqasin në një status formal qytetarie, por me ndikim të kufizuar real.
Kjo nuk është thirrje për kult individi, por reflektim mbi rëndësinë e lidershipit të qëndrueshëm në procese historike. Në shtete multietnike, balancat janë të brishta. Nëse një komunitet humb peshën e vet politike, humb edhe kapacitetin për të mbrojtur të drejtat e arritura. Dhe kur zëri dobësohet, vendimet merren pa ty.
Shqiptarët e kuptuan se barazia nuk është e dhënë përgjithmonë. Ajo kërkon përfaqësim të fortë, vizion afatgjatë dhe qëndrueshmëri në negociim. Në këtë kontekst, roli i Ali Ahmetit shihet nga shumëkush si garanci e një ekuilibri që e mban komunitetin shqiptar brenda boshtit të vendimmarrjes shtetërore.
Sepse në politikë, mungesa e përfaqësimit nuk të bën thjesht opozitar, të rrezikon të të bëjë të padukshëm. Dhe padukshmëria është hapi i parë drejt qytetarisë së rendit të tretë.
