TURQIA PAS 15 KORRIKUT 2016

Savash Veliu
Bota ndodhet në mes të një lufte të fshehtë që përfshin jo vetëm armë konvencionale, por edhe armë hibride dhe konvencionale me shumë aspekte!

Në këtë kontekst, ndërsa NATO-ja dhe Bashkimi Evropian e përdornin Turqinë si një zonë tampon kundër konflikteve në Lindjen e Mesme, Ballkani u shërbente si një pengesë për zgjerimin e ndikimit të Turqisë. Megjithatë, kjo është një histori e tejkaluar – një histori që po ndryshon paralelisht me rritjen e fuqisë së Turqisë në rajon e më gjërë.
Të gjithë kanë kërkuar të ushtrojnë autoritetin e tyre dhe të imponojnë vullnetin e tyre; tani është radha e Turqisë. Me prezantimin e raketës balistike hipersonike YILDIRIMHAN në panairin SAHA 2026, Turqia i dërgoi një mesazh tri kontinenteve: Evropës-Azisë-Afrikës, Jeni brenda rrezes së goditjes!

Dhe sot para samitit të NATO-s në Ankara në vitin 2026, Turqia demonstroi raketën e saj më të përparuar mediave botërore, TAYFUN 3; raketa balistike goditi një anije në det me saktësi të lartë preciziteti, duke e fundosur atë. Mesazhi i përcjellë ishte i qartë: mos supozoni se jemi të pambrojtur kundër sulmeve që vijnë nga deti. Ky demonstrim zbuloi se një raketë e vetme e besueshme mund të godiste çdo lloj anijeje (aeroplanmbajtëse), duke neutralizuar kështu kërcënimet që afroheshin nga drejtimi ku Turqia është më e ndjeshme ndaj sulmeve. Kjo skemë armiqësore përfaqësonte përpjekjen e fundit të një kundërshtari që kishte kaluar vite duke grumbulluar forca detare rreth Turqisë. Objektivi i tyre ishte të godisnin vendin dhe të detyronin një tërheqje nga Mesdheu Lindor – një rajon i pasur me naftë dhe gaz – drejt brendësisë, duke hapur kështu rrugën për imperialistët euro-amerikanë për të plaçkitur rezervat legjitime të Turqisë; në të vërtetë, të njëjtat fuqi e kishin militarizuar rëndë kufirin greko-turk në Aleksandropoli ose DedeAğaç. Vite më parë, pas përpjekjes së dështuar për grusht shteti të 15 korrikut 2016, Turqia kishte blerë sisteme ruse të mbrojtjes ajrore S-400 për të parandaluar përdorimin e hapësirës së saj ajrore për sulme hakmarrëse pas dështimit; megjithatë, siç qëndrojnë gjërat sot të siguruara me raketa vendore, vendi i ka nxjerrë këto sisteme në shitje.

Vlen të kujtohet se, pas Samitit të NATO-s të vitit 2026, Turqia i dhuroi nga një revolver personal dhe municion secilit kryetar shteti; kjo shërbente si një mesazh prej shumë mesazheve se, nëse do t’u shkonte ndërmend ideja për të sulmuar Turqinë, ata duhej të mendonin dy herë para se të vepronin – pasi një hap i tillë do të ishte i barabartë me kryerjen e vetëvrasjes pikërisht me atë armë.

Ishte Turqia që duke u forcuar; pavarësisht sanksioneve dhe embargove të vendosura nga anëtarët e BE-së dhe NATO-s – një situatë e paprecedentë dhe e padrejtë për një partner të aleancës – ajo ka arritur, me kosto të madhe, të rrisë gatishmërinë e saj ushtarake mbrojtëse në një nivel që imponon admirim dhe madje frikë në të gjithë rajonin dhe brenda vetë NATO-s. Ajo ka demonstruar forcën e saj duke treguar se nuk do të lejojë që të drejtat e saj sovrane mbi ujërat e saj territoriale dhe hapësirën ajrore të uzurpohen sepse nuk është një objektiv i lehtë; përkundrazi, ajo ka provuar se do t’i përgjigjet me forcë dërrmuese kujtdo – pavarësisht se kush janë – që sfidon sovranitetin dhe integritetin e saj territorial kombëtar. Duke arritur këtë sukses në të gjithë aparatin e saj ushtarak, Turqia ka nënvizuar vendosmërinë e saj për të mos u dorëzuar ndaj aktorëve që ushqejnë qëllime armiqësore. Për më tepër, krahas rritjes së aftësive të saj ushtarake, ajo ka krijuar një sferë ndikimi që shtrihet në tre kontinentet e ish-sundimit osman, duke arritur kështu të shtyjë kërcënimet e mundshme mijëra kilometra larg kufijve të saj.

Pra sot, Turqia nuk mbështetet në NATO por në forcat e saja ushtarake 1 milionëshe, ajo nuk ia beson sigurinë e saj as SHBA-së, Mbretërisë së Bashkuar apo Francës; përkundrazi, ajo e garanton sigurinë e saj përmes një vizioni të qartë gjeostrategjik.
Është Evropa që përjeton krizë sigurie sepse ajo nuk i ka tre ushtritë më të mëdha të NATOs në unionin e saj, SHBA-TURQI dhe BRITANIKËT, pra ajo ushtarakisht ka kolapsuar.

Rënia e NATO-s ka filluar dhe
Trump tashmë e ka ndryshuar ekuilibrin e fuqisë dhe sferën e ndikimit si për Turqinë ashtu edhe për shtetet turke kundrejt NATO-s. Si Shtetet e Bashkuara ashtu edhe Trump janë të vetëdijshëm se as NATO dhe as SHBA-ja nuk mund ta mbajnë ekzistencën e tyre pa Turqinë – duke pasur parasysh rolin e saj si një portë hyrëse për në Lindjen e Mesme dhe një rrugë jetësore tranziti energjie – dhe, për më tepër, se vendi i aftë për të garantuar sigurinë për Evropën është vetë Turqia, jo Israeli, i cili është nën sulm të vazhdueshëm.

Ishin SHBA-ja dhe Britania e Madhe ato që e shndërruan Irakun në një Iran shiit. Sot, ndërsa Israeli dhe Irani sillen pothuajse si vëllezër në destabilizimin e Lindjes së Mesme, Irani po largohet — për herë të tretë — nga tryeza e negociatave, në përputhje me direktivat sioniste.
Madje Irani është aktori kryesor që qëndron pas destabilizimit të rajonit.
Kështu, sionizmi dëshiron një mjedis konflikti të përhershëm; rrjedhimisht, duke iu shmangur tryezës së negociatave, Irani dhe Israeli e vendosin Trumpin në një pozitë të vështirë.

Tani Turqia pasi siguroi kufijtë e saj dhe ti përgjigjen me sanksione pas dobësimit të ndjeshëm ekonomik dhe ushtarak të fuqive euroatlantike, Turqia njoftoi vitin e kaluar se një “operacion gjithëpërfshirës” do të kryhej gjatë pesë viteve të ardhshme në të gjitha institucionet shtetërore dhe kulturore brenda shtetit, përfshirë vetë AKP-në.

Ky proces spastrimi nisi me Kryetarin e Bashkisë së Stambollit, Ekrem İmamoğlu, dhe — veçanërisht në fushën e arsimit — vazhdon me intensitet në rritje në të gjitha sferat e shoqërisë dhe politikës, duke ndryshuar narrativat (trillimet) historike të kemalizmit laik.