Galdini: Urgjenca dhe Protesta si regjim. Pse ritmi i revoltës prodhon pushtet, jo ndryshim?

Nga Arian Galdini

Në demokracitë e brishta rrëshqitja rrallë shpallet me dhunë të hapur, ajo ndodh kur monedha e republikës ndërrohet pa u vënë re.

Energjia zë vendin e detyrueshmërisë, zëri zë vendin e llogarisë.

Shoqëria ndizet dhe bind veten se po vepron, pushteti ftohet dhe bind veten se po zgjat.

Në atë çast, fjala vazhdon të qarkullojë, por humb peshë, sheshi vazhdon të mbushet, por humb kosto, kundërshtimi vazhdon të ekzistojë, por humb aftësinë për ta bërë shmangien të pagueshme.

Dallimi themelor rri mes urgjencës si çast dhe urgjencës si regjim.

Urgjenca si çast është reagim moral i ligjshëm, një padrejtësi e freskët, një rrezik real, një dhimbje që kërkon përgjigje.

Urgjenca si regjim është mënyrë e përhershme legjitimiteti, industri e ritmit dhe ekonomi e shpejtësisë, rrugë e shkurtër drejt legjitimitetit të shpejtë pa detyrim.

Në regjim, morali kërkohet i menjëhershëm, identiteti moral kërkohet i shpejtë, prova trajtohet si ngadalësi, standardi i njëjtë trajtohet si luks.

Vlera zhvendoset nga kriteri te skenari, nga llogaria te atmosfera, nga vendimi te shfryrja.

Në atë zhvendosje, edhe kundërshtimi më i drejtë fillon të marrë formë të lexueshme për pushtetin.

Forma e lexueshme i jep pushtetit një avantazh që nuk blihet me votë dhe nuk fitohet me debat.

Ajo që lexohet lehtë futet në llogaritje, ajo që futet në llogaritje kthehet në menaxhim, ajo që menaxhohet priret të padëmsohet.

Padëmshmëria është emri i butë i mos-pasojës.

Në mos-pasojë rritet një hapësirë që për pushtetin vlen më shumë se çdo deklaratë, hapësira e vonesës pa pagesë.

Në vendet ku llogaria është e brishtë, vonesa është forma më e lirë e pushtetit, sepse e shtyn rendin në një “më vonë” që nuk paguan.

Një pushtet që fiton të drejtën për ta shtyrë kthimin pa kosto reale fiton jetën e vet politike.

Kjo e shpjegon pse ritmi i revoltës, kur shndërrohet në regjim, prodhon më shumë jetëgjatësi pushteti sesa ndryshim rendi.

Ritmi, kur bëhet industri, i jep pushtetit parashikueshmëri.

Parashikueshmëria është monedhë politike, e parashikueshmja administrohet, e paparashikueshmja, në kuptimin e detyrimit demokratik, ia shkurton pushtetit luksin e vonesës.

Parashikueshmëria e konfliktit e bën pushtetin administrator të valës, detyrimi i standardit e detyron pushtetin të japë llogari.

Kjo gjë sot ka emër të qartë dhe peshë të matshme, inflacioni i protestës.

Protesta është e drejtë, inflacioni i protestës është shkatërrimi i saj.

Kur ritmi shtohet dhe kostoja e shmangies s’rritet, protesta zhvlerësohet.

Në pamje të parë duket fuqi, prodhon konsum.

Sa më shumë qarkullon pa pasojë, aq më pak detyron.

Ky zhvlerësim nuk është vetëm një çështje taktike, është ndryshim antropologjik.

Riti shpërblen reagimin e shpejtë dhe e bën provën të papërdorshme politikisht. Në këtë klimë, heshtja e të urtëve dhe ngritja e militantit nuk janë ankesë morale, por ligj shoqëror, nuanca ndëshkohet si dobësi, ndërsa skenari shpërblehet si vërtetësi.

Mendimi kritik nuk ndalohet, thjesht mbetet pa vend ku të bjerë.

Në atë boshllëk pushteti fiton menaxhueshmëri shoqërore, fiton aftësinë për ta parashikuar zemërimin dhe për ta kthyer në rutinë.

Protesta e paralajmëruar e këtij 10 shkurti e bën këtë mekanikë të prekshme.

Është shpallur mobilizim publik për këtë datë, i paraqitur si vijimësi dhe përshkallëzim presioni.

Pesha e kësaj nuk rri te lajmi, rri te forma.

Forma e shpallur i jep politikës një pasqyrë të ftohtë, prodhohet kosto reale mbi shmangien ose prodhohet vetëm lexueshmëri e konfliktit.

Në një regjim ku pushteti jeton duke zvarritur llogarinë, lexueshmëria është dhuratë, detyrimi është kërcënim.

Qëndrimi im ndaj qeverisjes së Edi Ramës mbetet i plotë, i ashpër, i pandryshueshëm.

Ky pushtet e ka lidhur jetëgjatësinë e vet me një kulturë vonese, shpërndarje përgjegjësie, zvarritje llogarie, kthim të zëvendësuar me rrëfim, konflikt të zgjatur si atmosferë.

Për këtë arsye, forma e kundërshtimit merr peshë doktrinore, një formë që i lë pushtetit hapësirë vonese pa pagesë punon kundër qëllimit të vet, edhe kur mban në gojë fjalorin e kundër-pushtetit.

Ky vëzhgim nuk e dobëson kundërshtimin, e mbron kundërshtimin nga një metodë që e kthen në dekor.

Pikërisht këtu vendoset dallimi mes Legjitimitetit të Temperaturës dhe Legjitimitetit të Llogarisë.

I pari lind shpejt, prodhon virtyt të çastit, përkatësi të menjëhershme, qetësim ankthi, ndjesi se “po bëhet diçka”.

I dyti lind ngadalë, kërkon standard të njëjtë, provë të kontrollueshme, kosto reale, vendim, kthim të verifikueshëm.

Njëri shpërblen shfaqjen, tjetri shpërblen pasojën.

Njëri e bën shoqërinë të lexueshme, tjetri e bën shoqërinë të padurueshme për menaxhim, sepse e kthen energjinë në detyrim.

Legjitimiteti i shpejtë është i rrezikshëm, sepse legjitimon pa provë, legjitimiteti i llogarisë legjitimon vetëm pasi prova të jetë e kontrollueshme edhe nga kundërshtari, e vlefshme edhe kur ndryshon kampi, e pagueshme edhe kur pushteti shmang.

Një kundër-argument pro përshkallëzimit mbetet i fortë dhe i denjë, në shoqëri të kapura pushteti shpesh lëviz vetëm kur ndihet i rrezikuar, jo kur kritikohet, trysnia e vazhdueshme shihet si gjuha e vetme që dëgjohet.

Ky argument nuk është karikaturë, është ankth qytetar i përkthyer në metodë.

Pas kësaj, dallimi vendimtar nuk është midis sheshit dhe zyrës, është midis formës që e rrit koston e shmangies dhe formës që e rrit vetëm temperaturën.

Forma e dytë e bën presionin të dukshëm, por e lë shmangien të lirë.

Liria e shmangies është jetëgjatësi pushteti.

Në demokraci të brishta pushteti fiton shpesh me administrim vëmendjeje dhe menaxhim risku.

Ai fiton kur energjia shoqërore bëhet e lexueshme si model.

E lexueshmja kthehet në procedurë, procedura kthehet në padëmshmëri, padëmshmëria kthehet në zgjatje.

Kështu prodhohet ndarja e ftohtë mes zërit dhe rrezikut, zëri mund të durohet, rreziku detyron.

Zëri, kur nuk prodhon detyrim, bëhet pjesë e klimës që pushteti e administron.

Rreziku, kur është demokratik dhe i lidhur me standardin, ia shkurton pushtetit luksin e vonesës.

Kriteri që e mban këtë argument në tokë republike është hapësira e vonesës pa pagesë.

Kjo hapësirë është diferenca midis energjisë së shpenzuar nga shoqëria dhe detyrimit institucional të prodhuar mbi pushtetin, hapësira ku llogaria mund të shtyhet pa kosto reale.

Sa më e madhe kjo hapësirë, aq më i lirë pushteti të mos kthehet, sa më e vogël, aq më i ngushtë shtegu i shmangies.

Hapësira lexohet nga sa shpesh pushteti mund të shtyjë pa paguar në reputacion, në vendim dhe në manovër.

Hapësira dallohet në një rrjedhë të vetme rendi, shmangia, vendimi, ligji.

Shmangia paguan kur ngushtohet manovra e ekzekutivit dhe e administratës, kur nuk lejohet kalimi nga fjala te mos-kthimi pa kosto reale.

Vendimi afrohet kur fjala e përditshme nuk zë vendin e aktit dhe vonesa nuk shitet si kujdes.

Ligji mbetet kriter i njëjtë kur nuk kthehet në objekt kampi, sepse në çastin që çdo akt drejtësie lexohet si pozicion, vendimi fillon të ketë frikë nga leximi, frika prodhon vonesë, vonesa prodhon alibi, alibia prodhon kohë.

Në një javë të tillë, debati publik rreth marrëdhënies mes ekzekutivit dhe standardit kushtetues u bë i dukshëm edhe në çështje konkrete të përfolura gjerësisht, përfshirë atë të Belinda Ballukut.

Në nivel doktrinar rëndon vetëm një gjë, kur standardi institucional prek ekzekutivin, hapësira e vonesës ngushtohet, kur politika e kthen standardin në temperaturë, hapësira e vonesës kërkon të zgjerohet.

Në atë përplasje ndihet dallimi mes republikës që mban rregull të njëjtë dhe regjimit që kërkon kohë.

Prandaj 10 shkurti fiton peshë jo si datë, por si provë e formës.

Nëse forma e përshkallëzimit rrit nxehtësinë pa rritur kostot reale të shmangies, hapësira e vonesës pa pagesë zgjerohet.

Nëse forma e përshkallëzimit rrit kostot reale të shmangies, hapësira e vonesës ngushtohet.

Ky ndryshim peshon më shumë se çdo duel retorik, sepse është ndryshim i rendit, jo ndryshim i zërit.

Në këtë klimë shfaqet edhe rreziku i dhunës si metodë, jo si ndjenjë.

Zemërimi moral mund të jetë sinjal drejtësie, dhuna si metodë priret të kthehet në alibi të dyfishtë për pushtetin, brenda, si arsyetim rendi, jashtë, si kredi garancie funksionale.

Ajo e zhvendos pyetjen nga llogaria te frika. Frika e ngre çmimin e ndryshimit dhe e ul çmimin e vonesës, sepse vonesa fillon të shitet si kujdes dhe vendimi të duket si rrezik.

Në vendet ku pushteti jeton nga vonesa, kjo zhvendosje e qendrës së debatit është shërbim për pushtetin, pavarësisht justifikimit.

Prandaj kritika ndaj urgjencës si regjim nuk është kritikë ndaj lirisë.

Ajo është mbrojtje e kundërshtimit që detyron.

Është mbrojtje e barazisë si rend, jo si emocion.

Është mbrojtje e një republike që nuk matet me sa herë ndizet, por me sa herë e bën shmangien të pagueshme.

Në fund, standardi i republikës del pa retorikë, pas një cikli përshkallëzimi, kostoja reale e shmangies lëviz, vendimi afrohet, ligji mbrohet si kriter i njëjtë, jo si kamp.

Kur këto lëvizje nuk ndodhin, hapësira e vonesës pa pagesë zgjerohet dhe urgjenca mbetet regjim.

Kur këto lëvizje ndodhin, urgjenca kthehet në çast të drejtë dhe demokracia kthehet në rend.

Kur hapësira e vonesës pa pagesë shteron, pushteti detyrohet.

Kur nuk shteron, pushteti zgjatet.

Arian Galdini